Заедничката антитерористичка акција на Агенцијата за национална безбедност и Бирото за јавна безбедност, со која беше спречен обид за атентат во Грција поврзан со мрежа на Иран, го отвори прашањето за начинот на кој странски разузнавачки структури го користат балканското подземје. Случајот во кој се осомничени шестмина македонски државјани ја потврдува практиката за ангажирање лица со криминално минато како логистички параван за прикривање на нарачателите.
Според официјалните информации од безбедносните органи, акцијата уследила по разузнавачки податоци што АНБ ги доставила до Секторот за борба против тероризам, насилен екстремизам и радикализам на почетокот од годината, обезбедени преку меѓународна соработка. Осомничените се шест македонски државјани на возраст од 29 до 73 години, со потекло од Скопје и Куманово. По извршените претреси на четири локации, слобода се лишени четири лица, едно лице било приведено во Грција и екстрадирано во земјава, додека по шестото лице, кое се наоѓа во странство, сè уште се трага.
Професорот на Факултетот за безбедност, Миодраг Лабовиќ, во анализа за порталот Локално посочува дека употребата на лица од криминалната средина претставува добро познат механизам во разузнавачките операции. Според него, овие структури веќе поседуваат капацитети за насилство, воспоставени канали за набавка на ресурси, можности за регрутација и логистика за евакуација, што на странските служби им овозможува заштита на идентитетот на вистинскиот нарачател.
Лабовиќ истакнува дека во конкретниот случај станува збор за Иран, држава која од страна на Стејт департментот на САД се води како спонзор на тероризмот. Тој објаснува дека практиката на изведување напади преку прокси криминални организации датира уште од почетокот на 1980-тите години, овозможувајќи му на режимот да избегне директни дипломатски и меѓународни компликации.
Експертот нагласува дека ниедна држава не може самостојно да се спротивстави на вакви современи хибридни закани без длабока и континуирана меѓународна соработка. Навременото спречување на атентатот во Грција ја потврдува неопходноста од партнерска координација, пред сè во рамките на НАТО алијансата и механизмите за колективна безбедност, со цел навремено пресекување на меѓународните екстремистички мрежи.
